Tag Archives: Federico Garcia Lorca

garcia lorca’s la guitarra [in english and armenian]

13 Wednesday Aug 2014

Posted by in Illustration and art, Poetry, Spanish, Translation

≈ Comments Off on garcia lorca’s la guitarra [in english and armenian]

Tags

, , , , ,

awesome

Note from the Translator:

I must apologize with my sorry attempts to bring a beautiful Spanish poem by Federico Garcia Lorca into both English (my mother tongue) and fantastic Armenian. I’ve been told on more than one occasion that both my grasp of Spanish and Armenian are comically pathetic, usually by native speakers, which is only fair. However, life is short and as far as I can tell there is nobody who lives near by to help in my translations, so I present these new labors, not because it is the best that you can find for free on the Internets but because it’s the best that I can do. You’ll find four versions here; the original Spanish, my English translation, and since not a lot of people can read pure, uncut Armenian, a transliteration version as well as the pure Heyeren. Hope it does not displease. Cheers!

][

LA GUITARRA

— Federico Garcia Lorca

Empieza el llanto de la guitarra.

Se rompen las copas de la madrugada.

Empieza el llanto de la guitarra.

Es inútil callarla.

Es imposible callarla.

Llora monótona como llora el agua, como llora el viento sobre la nevada.

Es imposible callarla.

Llora por cosas lejanas.

Arena del Sur caliente que pide camelias blancas.

Llora flecha sin blanco, la tarde sin mañana, y el primer pájaro muerto sobre la rama.

¡Oh guitarra!

Corazón malherido por cinco espadas.

][

[in English]

THE GUITAR

The crying of the guitar begins.

The glasses of dawn are broken.

The crying of the guitar begins.

It is useless to stop her.

It is impossible to stop her.

She weeps endlessly, as water weeps, as the wind weeps over the snow.

It is impossible to stop her.

She weeps for things remote.

The hot southern sands yearning for a white camellia.

A weeping arrow without target, evening without morning, and the first dead bird on the branch.

Ai, guitar!

Heart wounded by five knives.

][

[in Armenian, transliteration]

KIT’ARR

Sksvum e kit’arri lats’y.

Skahakner ein arravotyan kotrel.

Sksvum e kit’arri lats’y.

Anogut e lrrets’nel ayn.

Anhnar e lrrets’nel ayn.

Da lats’ e linum anverj, ayn lats’ e linum jri pes, ayn lats’ e linum nman k’amu nkatmamb dzyan.

Kit’arry artasvum e baneri hamar herravor.

T’yezh haravayin avazner klk’i spitak kamelianeri.

Lats’ e linum mez slak’y arrants’ npatakayin yerekoyan, arrants’ arravotyan, yev arrajin mahats’ats t’rrch’ni masnachyughi.

Ai, kit’arr!

Sirty mahats’u viravorvats e hing danakner.

][

[in Armenian] 

ԿԻԹԱՌ

Սկսվում է կիթառի լացը:

Սկահակներ էին առավոտյան կոտրել:

Սկսվում է կիթառի լացը:

Անօգուտ է լռեցնել այն:

Անհնար է լռեցնել այն:

Դա լաց է լինում անվերջ, այն լաց է լինում ջրի պես, այն լաց է լինում նման քամու նկատմամբ ձյան:

Կիթառը արտասվում է բաների համար հեռավոր:

Թեժ հարավային ավազներ կլքի սպիտակ կամելիաների:

Լաց է լինում մեզ սլաքը առանց նպատակային երեկոյան, առանց առավոտյան, եւ առաջին մահացած թռչնի մասնաճյուղի:

Օ, կիթառ!

Սիրտը մահացու վիրավորված է հինգ դանակներ:

my dear little dead one

12 Saturday Apr 2014

Posted by in Prose

≈ Comments Off on my dear little dead one

Tags

, , , , ,

“I can’t listen to you. I can’t listen to your voice. It’s as though I’d drunk a bottle of anise and fallen asleep wrapped in a quilt of roses. It pulls me along – and I know I’m drowning – but I go on down.”
― Federico Garcia Lorca, Bodas de sangre.

I love the dead because the living spend so much time worrying about them. Plagues come, plagues go; someone flits like a shadow by your open bedroom door; the child of a broken heart discovers a thousand years later that kissing isn’t immoral, degenerate or likely to spread disease. During all that time — you living, you dull creatures — you either worship or fear all those who have gone before you.

“You have to know, sister,” Juan Ramírez de Lucas said, pale and drawn, “you have to know that no one here will show you disrespect. Say what you wish. But will you not sit down? You look very tired.”

The nun — her fingers still smelling of freshly cut ginger, copper, blood — took the offered chair and fixed her eyes upon the one sitting across from her.

“It is this, senior,” she spoke rapidly, lest her courage should freeze in her throat. “He is unhappy. He is in pain. All night long he hears the brute iron and the cocking of rifles. He smells the foul smoke of burning bodies and the shrieking that hides in the throat. It has awakened my dear little dead one.

“When I guarded him with holy water he heard nothing. Back then the fires of the century held no curiosity for him, since the hearts of the living are based upon greed and corruption and hate.

“But one night he came to me, shaking the nail out of his coffin. I awoke but the deviltry had already been done, he was awake, the dear sleep of eternity was stirring. He thought it was his last trump card and he wondered why he was still in his grave. But we talked together and it was not so bad at the first. But, senior, now he is frantic. He is in hell. O, think, think, senior, what it is to have the long sleep of the grave so rudely disturbed? Love? Yes, love called him back from the sleep that he so patiently endured!”

The nun stopped abruptly and caught her breath. Juan Ramírez had listened without change of expression, convinced that he was facing a madwoman. But the travesty wearied him, and involuntarily he stood up as if to leave the room.

“O, senior, not yet! not yet!” panted the nun. “It is of him that I came to speak. He told me that he wished to lie there and listen to the earth and sky and all the secret’s of the sea; so I stopped sprinkling holy water on his grave. But the dead have needs that the living cannot understand; for he, too, your love, is wretched and horror-stricken, senior. He moans and screams. His unmarked grave can never be found. He cannot break out of it. I have heard his frightful word from his grave tonight, senior; I swear it upon the cross.”

Juan Ramírez de Lucas shook from head to foot, staggered from his chair. He was staring at the nun as if she had become the ghost of his dead lover. “You hear him, too?” he gasped.

“He is not at peace, senior. He moans and shrieks in a terrible, smothering way, as if a bony hand were pressing down upon his chest until his ribs crack.”

The young man suddenly recovered himself and dashed from the room. The nun passed her hand across her fevered forehead, as if a terrible dream still remained in the corners of her memory. She stood, facing the door. The living are all cowards when it comes to the great gray shadow that they blithely call death.

I have searched for Hart Crane among the dice of drowned men’s bones. I have wandered Alfacar looking for the fountain of tears. Federico, your body has yet to be discovered. We call the dead back to us but the living have nothing to say.

ballad of black dread, by federico garcia lorca

28 Saturday Sep 2013

Posted by in Poetry, Spanish, Translation

≈ Comments Off on ballad of black dread, by federico garcia lorca

Tags

, , , ,

Frenetic axes of cocks
digging in search of the dawn
when down from the dark foothills
comes Soledad Montoya.
Yellow copper of her flesh
smelling of horses and murk.
Smoky anvils of her breasts,
wailing out rounded songs.
“Soledad, who are you calling for,
all alone, at this hour?”
“Do not worry who it is,
what is this to you, anyway?
I want whatever I want,
my body and my joy.”
“Soledad, dreadful one,
the stallion that runs free
finds at last the sea
only to be swallowed by the waves.”
“Do not speak to me of the sea,
for the black dread surges out
from the land of the olive tree,
under the rustling of its leaves.”
“Soledad, what anguish you have
what horrendous pain!
You wail lemon juice,
bitter from the lips with longing.”
“Ai, what anguish! I drift
around my house,
from kitchen to bedroom,
my braids undone, on the floor.
Ai, what terror! My clothes
and flesh are fading into black.
Ai, my linen nightgowns!
Ai, my poppy thighs!”
“Soledad, wash your body
in skylark water.
Let peace into your heart,
Soledad Montoya.”

Downhill the river sings:
mantle of leaves and sky.
The new light is crowned
in wild pumpkin flowers.
Ai, the pain! Pain of the gypsies,
clean pain from a hidden stream
and from the endless dawn!

—- translation by ZJC

][][

romance de la pena negra

Las piquetas de los gallos
cavan buscando la aurora,
cuando por el monte oscuro
baja Soledad Montoya.
Cobre amarillo, su carne,
huele a caballo y a sombra.
Yunques ahumados sus pechos,
gimen canciones redondas.
Soledad, ¿por quién preguntas
sin compaña y a estas horas?
Pregunte por quien pregunte,
dime: ¿a ti qué se te importa?
Vengo a buscar lo que busco,
mi alegría y mi persona.
Soledad de mis pesares,
caballo que se desboca,
al fin encuentra la mar
y se lo tragan las olas.
No me recuerdes el mar,
que la pena negra, brota
en las tierras de aceituna
bajo el rumor de las hojas.
¡Soledad, qué pena tienes!
¡Qué pena tan lastimosa!
Lloras zumo de limón
agrio de espera y de boca.
¡Qué pena tan grande! Corro
mi casa como una loca,
mis dos trenzas por el suelo,
de la cocina a la alcoba.
¡Qué pena! Me estoy poniendo
de azabache carne y ropa.
¡Ay, mis camisas de hilo!
¡Ay, mis muslos de amapola!
Soledad: lava tu cuerpo
con agua de las alondras,
y deja tu corazón
en paz, Soledad Montoya.

Por abajo canta el río:
volante de cielo y hojas.
Con flores de calabaza,
la nueva luz se corona.
¡Oh pena de los gitanos!
Pena limpia y siempre sola.
¡Oh pena de cauce oculto
y madrugada remota!

ballad of the spanish civil guard, by federico garcia lorca

28 Saturday Sep 2013

Posted by in Poetry, Spanish, Translation

≈ Comments Off on ballad of the spanish civil guard, by federico garcia lorca

Tags

, , ,

Black are the horses,
their horses are shod in black.
On their capes glitter
stains of ink and wax.
This is why they do not weep:
their skulls are cut in lead.
They ride the highways
with patent leather souls.
Hunchbacked and nocturnal,
they ride forth and command
the silences of dark rubber
and the fears like fine sand.
They go where they want,
and hide in their skulls
vague astronomical ideas,
amorphous pistols.

Ai, city of gypsies!
Corners hung with colors.
The moon and pumpkins
and cherries in sweet preserve.
Ai, city of gypsies!
Who could see you and not recall?
City of musks and agony,
city of cinnamon towers.

As the night was approaching
the night so deep, dark, nightish,
the gypsies at their forges
were hammering suns and arrows.
A deeply wounded stallion
knocked at each door.
Glass cocks were crowing
in Jerez de la Frontera.
The naked wind, turning
in the silver night, around
the corner with surprise,
in the night so deep, dark, nightish.

The Virgin and Saint Joseph
have lost their castanets.
They are looking for the gypsies
to see if they can help find them.
Here comes the Virgin, dressed
just like the mayor’s wife
in silvery chocolate paper,
with a necklace of almonds.
Saint Joseph swings his arms
beneath a cloak of silk.
Behind comes Pedro Domecq
and three Persian sultans.
The half moon dreamed
out an ecstasy of the stork.
And ensigns and lanterns
stormed the roof tiles.
Hipless dancers sob
in every mirror.
Water and shadow, shadow and water
in Jerez de la Frontera.

Ai, city of gypsies!
Corners hung with colors.
Quell your green lights:
for here come the Civil Guard.
Ai, city of gypsies!
Who could see you and not recall?
Let her be, far from the sea,
with no combs to hold back her hair.

To the celebrated city
they ride two abreast.
The gossip of the everlasting
invades their cartridge belts.
They ride two abreast.
A night of twin shadows in cloth.
The sky, they conclude,
a window full of spurs.

The city, unsuspicious,
unfolding its doors.
40 Civil Guards, to sack
and burn, poured through.
The clocks stopped and the brandy
bottles impersonated November
so as not to stir any suspicion.
Up rose from the weathercocks
a series of long screams.
Sabers slashed the air,
trampling under black horse hoof.
Old gypsy women tried to flee
through the half-lit streets
with their benumbed horses
and enormous crocks of coins.
Up the palisade streets
climbed the sinister capes
leaving behind brief
whirlwinds of scissors.
In the gate of Bethlehem
all the gypsies gathered.
Saint Joseph, mortally wounded,
laid a shroud upon a girl.
Sharp and stubborn, rifle
bursts rang through the night.
The Virgin healed children
with spit from a fallen star.
But the Civil Guard advances,
starting cruel fires
where the naked hope of youth
burns. Rosa, the Comborio,
sits keening at her door
with her mutilated breasts
before her on a tray.
Other girls run in horror,
pursued by their trailing braids,
in a wind exploding
with the roses of black gunpowder.
When all the tiled roofs
have been laid as furrows in the earth,
dawn rocked its shoulders about
in a long silhouette of stone.

Ai, city of gypsies!
The Civil Guard saunters away
through a tunnel of silence
leaving you in flames.
Ai, city of gypsies!
Who could see you and not recall?
Let them find you on my deep brow:
blazon of sand and moon.

—- translation by ZJC

][][

romance de la guardia civil española

Los caballos negros son.
Las herraduras son negras.
Sobre las capes relucen
manchas de tinta y de cera.
Tienen, por eso no lloran,
de plomo las calaveras.
Con el alma de charol
vienen por la carretera.
Jorobados y nocturnos,
por donde animan ordenan
silencios de goma oscura
y miedos de fina arena.
Pasan, si quieren pasar,
y ocultan en la cabeza
una vaga astronomía
de pistolas inconcretas.

¡Oh ciudad de los gitanos!
En las esquinas banderas.
La luna y la calabaza
con las guindas en conserva.
¡Oh ciudad de los gitanos!
¿Quién te vio y no te recuerda?
Ciudad de dolor y almizcle,
con las torres de canela.

Cuando llegaba la noche,
noche que noche nochera,
los gitanos en sus fraguas
forjaban soles y flechas.
Un caballo malherido,
llamaba a todas las puertas.
Gallos de vidrio cantaban
por Jerez de la Frontera.
El viento vuelve desnudo
la esquina de la sorpresa,
en la noche platinoche
noche, que noche nochera.

La Virgen y San José,
perdieron sus castañuelas,
y buscan a los gitanos
para ver si las encuentran.
La Virgen viene vestida
con un traje de alcaldesa
de papel de chocolate
con los collares de almendras.
San José mueve los brazos
bajo una capa de seda.
Detrás va Pedro Domecq
con tres sultanes de Persia.
La media luna soñaba
un éxtasis de cigüeña.
Estandartes y faroles
invaden las azoteas.
Por los espejos sollozan
bailarinas sin caderas.
Agua y sombra, sombra y agua
por Jerez de la Frontera.

¡Oh ciudad de los gitanos!
En las esquinas banderas.
Apaga tus verdes luces
que viene la benemérita.
¡Oh ciudad de los gitanos!
¿Quién te vio y no te recuerda?
Dejadla lejos del mar, sin
peines para sus crenchas.

Avanzan de dos en fondo
a la ciudad de la fiesta.
Un rumor de siemprevivas
invade las cartucheras.
Avanzan de dos en fondo.
Doble nocturno de tela.
El cielo, se les antoja,
una vitrina de espuelas.

La ciudad libre de miedo,
multiplicaba sus puertas.
Cuarenta guardias civiles
entran a saco por ellas.
Los relojes se pararon,
y el coñac de las botellas
se disfrazó de noviembre
para no infundir sospechas.
Un vuelo de gritos largos
se levantó en las veletas.
Los sables cortan las brisas
que los cascos atropellan.
Por las calles de penumbra
huyen las gitanas viejas
con los caballos dormidos
y las orzas de monedas.
Por las calles empinadas
suben las capas siniestras,
dejando atrás fugaces
remolinos de tijeras.
En el portal de Belén
los gitanos se congregan.
San José, lleno de heridas,
amortaja a una doncella.
Tercos fusiles agudos
por toda la noche suenan.
La Virgen cura a los niños
con salivilla de estrella.
Pero la Guardia Civil
avanza sembrando hogueras,
donde joven y desnuda
la imaginación se quema.
Rosa la de los Camborios,
gime sentada en su puerta
con sus dos pechos cortados
puestos en una bandeja.
Y otras muchachas corrían
perseguidas por sus trenzas,
en un aire donde estallan
rosas de pólvora negra.
Cuando todos los tejados
eran surcos en la sierra,
el alba meció sus hombros
en largo perfil de piedra.

¡Oh ciudad de los gitanos!
La Guardia Civil se aleja
por un túnel de silencio
mientras las llamas te cercan.
¡Oh ciudad de los gitanos!
¿Quién te vio y no te recuerda?
Que te busquen en mi frente.
Juego de luna y arena.

ballad of the doomed man, by federico garcia lorca

28 Saturday Sep 2013

Posted by in Poetry, Spanish, Translation

≈ Comments Off on ballad of the doomed man, by federico garcia lorca

Tags

, , , ,

My fretting solitude!
The small eyes of my body
and the great eyes of my mare
do not shut out the night;
do not gaze faraway to see
a dream of 13 boats
toddle along peacefully.
Instead, as squires at vigil,
are clean and hard.
My eyes look toward the north
to the precipices and metals
where my body of no arteries
consults a frozen deck of cards.

Massive water oxen
charge at the schoolboys
bathing in the moons
of their fermenting horns.
Hammers were singing
on hypnotic anvils
insomnia of rider,
insomnia of horse.

On the 25th of June
they told El Amargo:
“The time has come to cut down
the oleanders out in your yard.
Paint a cross up on your door,
put your name beneath
for nettles and hemlock
will sprout from your haunch,
and needles of dewy lime
will gall through your boots.
When at night, in darkness,
over magnetic hillocks
where the water oxen
dreamily drink up the reeds.
Ask for the candles and bells.
Learn how to cross your hands
and taste the numbing winds
of precipices and metals:
for in two months from now
you will lie under a shroud.”

Santiago swings his sword,
astral, stellar, across the sky.
Dismal silence flows
out of an arching heaven.

On the 25th of June
El Amargo opened his eyes,
on the 25th of August
he lay down and closed them tight.
Men were bustling about the street
to see the man who was to die,
who fixed against the wall
his solitude, now feckless.
And the righteous sheet,
with its hard dactyl of Rome,
gave self-restraint to death
by the straightness of its edges.

—- translation by ZJC

][][

romance del emplazado

¡Mi soledad sin descanso!
Ojos chicos de mi cuerpo
y grandes de mi caballo,
no se cierran por la noche
ni miran al otro lado
donde se aleja tranquilo
un sueño de trece barcos.
Sino que limpios y duros
escuderos desvelados,
mis ojos miran un norte
de metales y peñascos
donde mi cuerpo sin venas
consulta naipes helados.

Los densos bueyes del agua
embisten a los muchachos
que se bañan en las lunas
de sus cuernos ondulados.
Y los martillos cantaban
sobre los yunques sonámbulos,
el insomnio del jinete
y el insomnio del caballo.

El veinticinco de junio
le dijeron a el Amargo:
Ya puedes cortar si gustas
las adelfas de tu patio.
Pinta una cruz en la puerta
y pon tu nombre debajo,
porque cicutas y ortigas
nacerán en tu costado,
y agujas de cal mojada
te morderán los zapatos.
Será de noche, en lo oscuro,
por los montes imantados,
donde los bueyes del agua
beben los juncos soñando.
Pide luces y campanas.
Aprende a cruzar las manos,
y gusta los aires fríos
de metales y peñascos.
Porque dentro de dos meses
yacerás amortajado.

Espadón de nebulosa
mueve en el aire Santiago.
Grave silencio, de espalda,
manaba el cielo combado.

El veinticinco de junio
abrió sus ojos Amargo,
y el veinticinco de agosto
se tendió para cerrarlos.
Hombres bajaban la calle
para ver al emplazado,
que fijaba sobre el muro
su soledad con descanso.
Y la sábana impecable,
de duro acento romano,
daba equilibrio a la muerte
con las rectas de sus paños.

the riddle of the guitar, by federico garcia lorca

28 Saturday Sep 2013

Posted by in Poetry, Spanish, Translation

≈ Comments Off on the riddle of the guitar, by federico garcia lorca

Tags

, , , , ,

At the round
crossroads,
6 maidens
dance.
3 of flesh,
3 of silver.
Dreams from yesterday pursue them,
but they are held fast by
a Polyphermus of gold.
Ai, the guitar!

—- translated by ZJC

][][

adivinanza de la guitarra

En la redonda
encrucijada,
seis doncellas
bailan.
Tres de carne
y tres de plata.
Los sueños de ayer las buscan
pero las tiene abrazadas
un Polifemo de oro.
¡La guitarra!

hush, baby, hush, by federico garcia lorca

28 Saturday Sep 2013

Posted by in Poetry, Spanish, Translation

≈ Comments Off on hush, baby, hush, by federico garcia lorca

Tags

, , , , ,

Hush, baby, hush.
Dream of a great black stallion
that would not drink the water.
Wouldn’t drink the water.
The water was black
under the branches.
Under the branches
the water was black.
Under the bridge
it stopped and sang.
Who can say, my baby,
of the water’s pain?
Of the water’s pain
who can say?
As it draws its long tail
through deep green room …

][][

Nana, niño, nana
del caballo grande
que no quiso el agua.
El agua era negra
dentro de las ramas.
Cuando llega el puente
se detiene y canta.
¿Quién dirá, mi niño,
lo que tiene el agua
con su larga cola
por su verde sala …

sleep, sleep my little rose, by federico garcia lorca

28 Saturday Sep 2013

Posted by in Poetry, Spanish, Translation

≈ Comments Off on sleep, sleep my little rose, by federico garcia lorca

Tags

, , , ,

Sleep, sleep my little rose,
for the horse now starts to weep.
The hooves are all red with blood,
and all its horsey hair frozen.
And deep within its eyes
rests a broken silver dagger.
Down they went to the river’s edge.
Ai!, how they went down!
And its blood ran faster
than the running water.

—- from the drama Blood Wedding, translation by ZJC

][][

Duérmete, rosal,
que el caballo se pone a llorar.
Las patas heridas,
las crines heladas,
dentro de los ojos
un puñal de plata.
Bajaban al río.
¡Ay, cómo bajaban!
La sangre corría
más fuerte que el agua.

the hooves are all red with blood, federico garcia lorca

28 Saturday Sep 2013

Posted by in Poetry, Spanish, Translation

≈ Comments Off on the hooves are all red with blood, federico garcia lorca

Tags

, , , ,

The hooves are all red with blood,
and all its horsey hair frozen.
And deep within its eyes
rests a broken silver dagger.
Down they went to the river’s edge.
Ai!, how they went down!
And its blood ran faster
than the running water.

—- from the drama Blood Wedding, translated by ZJC

][][

Las patas heridas,
las crines heladas,
dentro de los ojos
un puñal de plata.
Bajaban al río.
La sangre corría
más fuerte que el agua.

BODAS DE SANGRE de García Lorca: part ii

24 Friday May 2013

Posted by in Armenian, Spanish, Translation

≈ Comments Off on BODAS DE SANGRE de García Lorca: part ii

Tags

, , , , , ,

ACTO PRIMERO: 2
.
[HABITACIÓN PINTADA DE ROSA CON COBRES Y RAMOS DE FLORES POPULARES. EN EL CENTRO, UNA MESA CON MANTEL. ES LA MAÑANA. SUEGRA DE LEONARDO CON UN NIÑO EN BRAZOS. LO MECE. LA MUJER, EN LA OTRA ESQUINA, HACE PUNTO DE MEDIA]

SUEGRA:
Nana, niño, nana
del caballo grande
que no quiso el agua.
El agua era negra
dentro de las ramas.
Cuando llega el puente
se detiene y canta.
¿Quién dirá, mi niño,
lo que tiene el agua
con su larga cola
por su verde sala?

MUJER [bajo]:
Duérmete, clavel,
que el caballo no quiere beber.

SUEGRA:
Duérmete, rosal,
que el caballo se pone a llorar.
Las patas heridas,
las crines heladas,
dentro de los ojos
un puñal de plata.
Bajaban al río.
¡Ay, cómo bajaban!
La sangre corría
más fuerte que el agua.

MUJER:
Duérmete, clavel,
que el caballo no quiere beber.

SUEGRA:
Duérmete, rosal,
que el caballo se pone a llorar.

MUJER:
No quiso tocar
la orilla mojada,
su belfo caliente
con moscas de plata.
A los montes duros
solo relinchaba
con el río muerto
sobre la garganta.
¡Ay caballo grande
que no quiso el agua!
¡Ay dolor de nieve,
caballo del alba!

SUEGRA:
¡No vengas! Detente,
cierra la ventana
con rama de sueños
y sueño de ramas.

MUJER:
Mi niño se duerme.

SUEGRA:
Mi niño se calla.

MUJER:
Caballo, mi niño
tiene una almohada.

SUEGRA:
Su cuna de acero.

MUJER:
Su colcha de holanda.

SUEGRA:
Nana, niño, nana.

MUJER:
¡Ay caballo grande
que no quiso el agua!

SUEGRA:
¡No vengas, no entres!
Vete a la montaña.
Por los valles grises
donde está la jaca.

MUJER [mirando]:
Mi niño se duerme.

SUEGRA:
Mi niño descansa.

MUJER [bajito]:
Duérmete, clavel,
que el caballo no quiere beber.

MUJER [levantándose, y muy bajito]:
Duérmete, rosal.
que el caballo se pone a llorar.

[ENTRAN AL NIÑO. ENTRA LEONARDO]

LEONARDO: ¿Y el niño?

MUJER: Se durmió.

LEONARDO: Ayer no estuvo bien. Lloró por la noche.

MUJER [alegre]: Hoy está como una dalia. ¿Y tú? ¿Fuiste a casa del herrador?

LEONARDO: De allí vengo. ¿Querrás creer? Llevo más de dos meses poniendo herraduras nuevas al caballo y siempre se le caen. Por lo visto se las arranca con las piedras.

MUJER: ¿Y no será que lo usas mucho?

LEONARDO: No. Casi no lo utilizo.

MUJER: Ayer me dijeron las vecinas que te habían visto al límite de los llanos.

LEONARDO: ¿Quién lo dijo?

MUJER: Las mujeres que cogen las alcaparras. Por cierto que me sorprendió. ¿Eras tú?

LEONARDO: No. ¿Qué iba a hacer yo allí en aquel secano?

MUJER: Eso dije. Pero el caballo estaba reventando de sudor.

LEONARDO: ¿Lo viste tú?

MUJER: No. Mi madre.

LEONARDO: ¿Está con el niño?

MUJER: Sí. ¿Quieres un refresco de limón?

LEONARDO: Con el agua bien fría.

MUJER: ¡Cómo no viniste a comer!…

LEONARDO: Estuve con los medidores del trigo. Siempre entretienen.

MUJER [haciendo el refresco y muy tierna]: ¿Y lo pagan a buen precio?

LEONARDO: El justo.

MUJER: Me hace falta un vestido y al niño una gorra con lazos.

LEONARDO [levantándose]: Voy a verlo.

MUJER: Ten cuidado, que está dormido.

SUEGRA [saliendo]: Pero ¿quién da esas carreras al caballo? Está abajo, tendido, con los ojos desorbitados, como si llegara del fin del mundo.

LEONARDO [agrio]: Yo.

SUEGRA: Perdona; tuyo es.

MUJER [tímida]: Estuvo con los medidores del trigo.

SUEGRA: Por mí, que reviente. [se sienta]

MUJER: El refresco. ¿Está frío?

LEONARDO: Sí.

MUJER: ¿Sabes que piden a mi prima?

LEONARDO: ¿Cuándo?

MUJER: Mañana. La boda será dentro de un mes. Espero que vendrán a invitarnos.

LEONARDO [serio]: No sé.

SUEGRA: La madre de él creo que no estaba muy satisfecha con el casamiento.

LEONARDO: Y quizá tenga razón. Ella es de cuidado.

MUJER: No me gusta que penséis mal de una buena muchacha.

SUEGRA: Pero cuando dice eso es porque la conoce. ¿No ves que fue tres años novia suya? [con intención]

LEONARDO: Pero la dejé. [a su mujer] ¿Vas a llorar ahora? ¡Quita! [la aparta bruscamente las manos de la cara] Vamos a ver al niño. [entran abrazados]

[APARECE LA MUCHACHA, ALEGRE. ENTRA CORRIENDO]

MUCHACHA: Señora.

SUEGRA: ¿Qué pasa?

MUCHACHA: Llegó el novio a la tienda y ha comprado todo lo mejor que había.

SUEGRA: ¿Vino solo?

MUCHACHA: No, con su madre. Seria, alta. [la imita] Pero ¡qué lujo!

SUEGRA: Ellos tienen dinero.

MUCHACHA: ¡Y compraron unas medias caladas!… ¡Ay, qué medias! ¡El sueño de las mujeres en medias! Mire usted: una golondrina aquí [señala el tobillo], un barco aquí [señala la pantorrilla] y aquí una rosa. [señala el muslo]

SUEGRA: ¡Niña!

MUCHACHA: ¡Una rosa con las semillas y el tallo! ¡Ay! ¡Todo en seda!

SUEGRA: Se van a juntar dos buenos capitales.

[APARECEN LEONARDO Y SU MUJER]

MUCHACHA: Vengo a deciros lo que están comprando.

LEONARDO [fuerte]: No nos importa.

MUJER: Déjala.

SUEGRA: Leonardo, no es para tanto.

MUCHACHA: Usted dispense. [se va llorando]

SUEGRA: ¿Qué necesidad tienes de ponerte a mal con las gentes?

Leonardo: No le he preguntado su opinión. [se sienta]

SUEGRA: Está bien.

[PAUSA]

MUJER [a Leonardo]: ¿Qué te pasa? ¿Qué idea te bulle por dentro de cabeza? No me dejes así, sin saber nada…

Leonardo: Quita.

MUJER: No. Quiero que me mires y me lo digas.

Leonardo: Déjame. [se levanta]

MUJER: ¿Adónde vas, hijo?

LEONARDO [agrio]: ¿Te puedes callar?

SUEGRA [enérgica, a su hija]: ¡Cállate! ¡El niño! [entra y vuelve a salir con él en brazos]
Las patas heridas,
las crines heladas,
dentro de los ojos
un puñal de plata.
Bajaban al río.
La sangre corría
más fuerte que el agua.

MUJER [volviéndose lentamente y como soñando]
Duérmete, clavel,
que el caballo se pone a beber.

SUEGRA:
Duérmete, rosal,
que el caballo se pone a llorar.

MUJER:
Nana, niño, nana.

SUEGRA:
Ay, caballo grande,
que no quiso el agua!

MUJER [dramática]:
¡No vengas, no entres!
¡Vete a la montaña!
¡Ay dolor de nieve,
caballo del alba!

SUEGRA [Llorando]:
Mi niño se duerme…

MUJER [llorando y acercándose lentamente]:
Mi niño descansa…

SUEGRA:
Duérmete, clavel,
que el caballo no quiere beber.

MUJER [llorando y apoyándose sobre la mesa]:
Duérmete, rosal,
que el caballo se pone a llorar.

[TELÓN]
.
* * *
.
[MORNING. A ROSE-COLORED ROOM WITH WREATHS OF FLOWERS AND GLEAMING COPPER POTS AND PANS. IN THE CENTER, A TABLE WITH A TABLECLOTH. LEONARDO’S MOTHER-IN-LAW CRADLES A BOY IN HER ARMS, ROCKING. LEONARDO’S WIFE IS MENDING STOCKINGS]

MOTHER-IN-LAW:
Hush, baby, hush.
Dream of a great black stallion
that would not drink the water.
Wouldn’t drink the water.
The water was black
under the branches.
Under the branches
the water was black.
Under the bridge
it stopped and sang.
Who can say, my baby,
of the water’s pain?
Of the water’s pain
who can say?
As it draws its long tail
through deep green room …

WIFE [quietly singing]:
Go to sleep, my carnation,
for the horse will not want to drink deep.

MOTHER-IN-LAW:
Sleep, sleep my little rose,
for the horse now starts to weep.

WIFE:
The hooves are all red with blood,
and all its horsey hair frozen.
And deep within its eyes
rests a broken silver dagger.
Down they went to the river’s edge.
Ai!, how they went down!
And its blood ran faster
than the running water.

MOTHER-IN-LAW:
Sleep, sleep my little rose,
for the horse now starts to weep.

WIFE:
It will not touch
the river’s edge,
it will not, no it will not
though its mouth is hot
with silver flies.
O to the hard mountains
it can only whinny
with the dead river
stuck in its throat.
Ai!, the giant horse
that did not want the water!
Ai!, the pain of the snow,
for a horse made of the dawn!

MOTHER-IN-LAW:
Keep away now! Stop it,
and close the windows.
Use branches of dreams
and dream of branches.

WIFE:
Horse, my boy
has his own pillow.

MOTHER-IN-LAW:
Dream, softly dream.

WIFE:
Now my boy sleeps.

MOTHER-IN-LAW:
His cradle is made of steel.

WIFE:
His blanket is of fine Holland linen.

MOTHER-IN-LAW:
Hush, baby, hush.

WIFE:
Ai!, the giant horse
that did not want the water!

MOTHER-IN-LAW:
Keep away now! Do not enter!
Run to the mountains
down through the gray valleys
to your mare’s side.

WIFE [looking at sleeping BOY]:
Now my boy sleeps.

MOTHER-IN-LAW:
Now my baby is quiet.

WIFE [softly]:
Sleep, my carnation, of
the giant horse that
did not want the water.

MOTHER-IN-LAW [rising softly]:
Sleep, sleep my little rose,
for the horse now starts to weep.

[MOTHER-IN-LAW EXITS CARRYING THE BOY. PAUSE. LEONARDO ENTERS]

LEONARDO: Where’s the boy?

WIFE: He fell asleep.

LEONARDO: Yesterday he was not well. He cried all night.

WIFE [happily]: And today he is fresh like a dahlia. And you? Were you at the blacksmith today?

LEONARDO: I’ve just come from there. Can you believe it? For more than two months he has been putting new horseshoes on our horse and they are always falling off. As far as I can tell he keep tripping on the stones.

WIFE: Could it not be that you ride him a bit too much?

LEONARDO: No … what would I being doing out there, in that wasteland?

WIFE: Yesterday the Neighbors told me they had seen you out on the other side of the wastelands.

LEONARDO: Who told you that?

WIFE: The women who picks the capers. It certainly did surprise me … was it you?

LEONARDO: No … I say again, what would I being doing out there, in that wasteland?

WIFE: That is what I said. But they say the horse was burning with sweat.

LEONARDO: Did you see him?

WIFE: No. But Mother did.

LEONARDO: Is she with the boy?

WIFE: Yes. Do you want some lemonade?

LEONARDO: Only with icy water.

WIFE: Why did you not come home to eat …?

LEONARDO: I was busy with the wheat buyers. They always take their time.

WIFE [very tenderly as she makes the lemonade]: And did they give you a good price?

LEONARDO: It was … fair.

WIFE: I am hoping for a new dress and the boy needs a new cap with ribbons.

LEONARDO [rising]: I am going to go see him.

WIFE: Please, try not to wake him.

MOTHER-IN-LAW [entering]: Who is trying to kill our horse? He is worn down, worn out, lathered in sweat. Look at those crazy, pop-eyes. It looks as if someone has just arrived from the ends of the earth. Who …?

LEONARDO [bitterly]: Me.

MOTHER-IN-LAW: O! pardon me, of course, it is yours to do as you like.

WIFE [timidly]: He was down with the the wheat buyers.

MOTHER-IN-LAW: He can go down to hell, for all I care. [she pauses, sits]

WIFE: Your drink, is it cold enough?

LEONARDO: Yes.

WIFE: Have you heard? My cousin is getting engaged!

LEONARDO: When?

WIFE: Tomorrow. The wedding will be within a month. I hope that they will come to invite to us.

LEONARDO [seriously]: I do not know.

MOTHER-IN-LAW: I hear that his mother was not very happy with the arrangement.

LEONARDO: And … perhaps she is right. She is a girl that needs constant watching.

WIFE: I do not like that you think bad things about a good girl.

MOTHER-IN-LAW [with malice]: Bah! when he says that it is because he knows all about it. Don’t you remember that she was his fiancee three years?

LEONARDO: But I left her. [to WIFE] What? Are you going to cry now? Stop it! [He roughly pulls her hands from her face] Come! we are going to see the boy.

[THEY EXIT. A GIRL APPEARS IN THE DOORWAY. SHE RUNS IN CHEERFULLY]

GIRL: Señora.

MOTHER-IN-LAW: What is it?

GIRL: The young man arrived at the store and bought all the best things we had.

MOTHER-IN-LAW: Was he alone?

GIRL: No, he came with his mother. Serious, tall. [she strikes a pose to imitate her] But very proud!

MOTHER-IN-LAW: They have money.

GIRL: And they bought some open-work stockings! … Ai!, what stockings! The sort you can only dream about! Look: a swallow here [she indicates the ankle], and a boat here [she indicates the thigh] and a rose here. [she indicates her hip] …

MOTHER-IN-LAW: Child!

GIRL: A rose with seeds and stem! Ai! Everything in silk!

MOTHER-IN-LAW: Two rich families are being brought together.

[LEONARDO AND WIFE ENTER]

GIRL: I came to tell you what they are buying.

LEONARDO [harshly]: We don’t care.

WIFE: Leave her alone.

MOTHER-IN-LAW: Leonardo, it is not important.

GIRL: Please … excuse me [she exits, weeping]

MOTHER-IN-LAW: Why is it a necessity for you to act badly with everyone?

LEONARDO: I did not ask your opinion. [he sits]

MOTHER-IN-LAW: Very well. [she slowly sits down, pause]

WIFE [to LEONARDO]: What has happened to you? What ideas do you have going on the inside of your head? Do not leave me like this, without knowing what is going on …

LEONARDO: Stop this.

WIFE: No, I will not. Look me in the eye and me and tell me.

LEONARDO: Leave me alone. [he rises]

WIFE: Where are you going?

LEONARDO [bitterly]: Why won’t you shut up?

MOTHER-IN-LAW [grimly, to WIFE]: Shhhh! [LEONARDO exits] The baby!

[SHE EXITS AND RETURNS WITH BOY IN HER ARMS. THE WIFE REMAINS STANDING, IMMOVABLE]

MOTHER-IN-LAW:
The hooves are all red with blood,
and all its horsey hair frozen.
And deep within its eyes
rests a broken silver dagger.
Down they went to the river’s edge.
Ai!, how they went down!
And its blood ran faster
than the running water.

WIFE [turning slowly around as if dreaming]:
Go to sleep, my carnation,
for the horse will not want to drink deep.

MOTHER-IN-LAW:
Sleep, sleep my little rose,
for the horse now starts to weep.

WIFE:
Hush, baby, hush.

MOTHER-IN-LAW:
Sleep, my carnation, of
the giant horse that
did not want the water.

WIFE [dramatically]:
Keep away now! Do not enter!
Run to the mountains
Ai!, the pain of the snow,
for a horse made of the dawn!

MOTHER-IN-LAW [weeping]:
Now my boy sleeps …

WIFE [weeping, slowly moving near]:
Now my baby is quiet …
Sleep, my carnation, of
the giant horse that
did not want the water.

BOTH WOMEN [crying and leaning on the table]:

Sleep, sleep my little rose,
for the horse now starts to weep.

[CURTAIN]
.
* * *
.
[ԱՌԱՎՈՏ. ՎԱՐԴԱԳՈՒՅՆ ՍԵՆՅԱԿ. ԾԱՂԻԿՆԵՐ ԵՒ ՊՂՆՁԻ ՓՈՔՐ ԿԱԹՍԱՆԵՐ ԵՆ ԱՆՈՒՄ ՊԱՏԻՆ. ԿԵՆՏՐՈՆՈՒՄ Է ՍԵՆՅԱԿՈՒՄ, ԿԱ ՄԻ ՍԵՂԱՆ. ԼՕՐՐԱՆՆԵՐԻՑ ՈՐԴԻ ԶՈՔԱՆՉ ԳԻՐԿԸ. ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ ՈՒ ՁԵՒ]

ԶՈՔԱՆՉ:
Օրօր, տղա, օրօր,
երազանքը մեծ սեւ հովատակ,
որը չի խմել ջուր.
Նա չէր խմել ջուր.
Ջրի էր սեւ,
տակ մասնաճյուղերում.
Տակ մասնաճյուղերում,
որ ջուր էր սեւ.
Տակ կամրջի,
այն դադարեց,
այն երգում էին.
Ով կարող է ասել,
իմ երեխային,
որ ջրի ցավի?
Ջրից էլ ցավի,
ով կարող է ասել.
Այն այն քարշ է իր պոչը
են խորը կանաչ սենյակում …

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ [երգում հանգիստ]:
Գնալ քնել, իմ կարմիր մեխակ,
համար ձիու չի խմել ջուր.

ԶՈՔԱՆՉ:
Երազ, քնում, իմ փոքրիկ վարդ.
Ձին այժմ սկսում են լաց.
Նրա ոտքերը են կարմիր արյունով,
եւ նրա մազերը սառեցված.
Եւ խորը ներսում իր աչքի
ընկած կոտրված արծաթե դաշույն.
ներքեւ նրանք գնացին գետի հետ եզրին.
Աի!, են նրանք իջան.
Եւ նրա արյունը վազում
ավելի արագ, քան հոսող ջուրը.

ԶՈՔԱՆՉ:
Երազ, քնում, իմ փոքրիկ վարդ.
Ձին այժմ սկսում են լաց.

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ:
Այն չի դիպչել
գետի է եզրին.
Այն չի. Ոչ, դա չի.
Սակայն նրա բերանը
լեցուն է արծաթի ճանճեր.
Աի!, երեխային դաժանաբար լեռները,
այն կարող է միայն լաց լինել,
նաեւ մահացած գետի խրված իր կոկորդին.
Աի!, հսկա ձին է,
որը չի ցանկանում,
որ ջուրը.
Աի!, ձյունը լի է ցավի
համար լուսաբացին ձիու.

ԶՈՔԱՆՉ:
Հեռացեք. Դադարեցնել այն.
Փակել պատուհանները.
Օգտագործեք մասնաճյուղեր երազանքների,
ու երազանքն մոտ ճյուղերի.

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ:
Երազանքը մասին ձիու, որդիս.
Երազանքը վրա ձեր բարձի.

ԶՈՔԱՆՉ:
Երազանքը մեղմորեն.

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ:
Երազ հիմա իմ որդուն.

ԶՈՔԱՆՉ:
Նրա բնօրրանը է պատրաստված պողպատից.

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ:
Նրա վերմակ է նուրբ Հոլանդիայի սպիտակեղեն.

ԶՈՔԱՆՉ:
Օրօր, տղա, օրօր.

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ:
Աի!, հսկա ձին է,
որը չի ցանկանում,
որ ջուրը.

ԶՈՔԱՆՉ:
Հեռացեք. Դադարեցնել այն.
Առաջադրվել սարը,
եւ ներքեւ միջոցով գորշ հովիտներում.
Ձեր ձիու է վարման.

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ [դադար]:
Հիմա իմ տղայի որը քնած.

ԶՈՔԱՆՉ:
Հիմա իմ տղայի հանգիստ է.

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ [մեղմորեն]:
Գնալ քնել, իմ կարմիր մեխակ,
համար ձիու չի խմել ջուր.

ԶՈՔԱՆՉ [rising softly]:
Երազ, իմ փոքրիկ վարդ.
Ձին այժմ սկսում են լաց.

[ԶՈՔԱՆՉ ԴՈՒՐՍ, ՏԱՆՈՒՄ ՏՂԱՅԻՆ. ԴԱԴԱՐ. ԼԷՈՆԱՐԴՈ ՄՏՆՈՒՄ Է]

ԼԷՈՆԱՐԴՈ: Որտեղ է տղան?

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ: Քնած.

ԼԷՈՆԱՐԴՈ: Երեկ, նա հիվանդ է. Նա լաց.

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ [հաջողությամբ]: Եվ այսօր նա թարմ նման գեորգենի. Եվ դուք? Էիք այցելելով դարբին այսօր?

ԼԷՈՆԱՐԴՈ: Ես պարզապես եկել այնտեղից. Կարող եք համոզված են, որ? Ավելի քան երկու ամիս է օգտագործել նոր նալ, ու նրանք միշտ ընկնում է. Որքանով ես կարող եմ ասել, որ ձիու շարունակում արագոտն քարերի վրա.

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ: Դուք զբոսանք նրան շատ դժվար է?

ԼԷՈՆԱՐԴՈ: Ոչ. Որտեղ ես լողալ նրան այդ անապատում?

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ: YԵրեկ, մեր հարեւանը տեսաւ եք, ձիավարություն անապատում.

ԼԷՈՆԱՐԴՈ: Ինչ?

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ: Լուրը զարմացրել ինձ. Էր, որ դուք?

ԼԷՈՆԱՐԴՈ: Ասացի, ոչ. Որտեղ ես լողալ նրան այդ անապատում?

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ: Թերեւս. Նրանք ասացին, որ ձիու էր, քրտնած.

ԼԷՈՆԱՐԴՈ: Արդյոք դուք տեսնում նրան. ?

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ: Ոչ. Բայց իմ մայրը տեսաւ նրան.

ԼԷՈՆԱՐԴՈ: Որտեղ է նա.?

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ: Հետ տղայի. Ցանկանում եք լիմոնադ?

ԼԷՈՆԱՐԴՈ: Թիվ Սառը ջուր.

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ: Ինչու չի վերադառնում տուն ուտել?

ԼԷՈՆԱՐԴՈ: Ես զբաղված են ցորենի գնորդներ. Նրանք միշտ էլ դանդաղ.

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ [բարյացակամորեն]: Իսկ նրանք ձեզ մի լավ գին?

ԼԷՈՆԱՐԴՈ: Դա … արդար.

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ: Ես ուզում եմ մի նոր զգեստը. Տղան կարիք ունի նոր գլխարկը.

ԼԷՈՆԱՐԴՈ [մեծացող]: Ես ուզում եմ տեսնել նրան.

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ: Բայց նա քնում.

ԶՈՔԱՆՉ [մտնելով]: Ով փորձում է սպանել մեր ձիու? Նա մաշված են, մաշված, lathered են քրտինք. Նայիր այդ խենթ աչքերով. Այն նայում, քանի որ եթե այն նոր է ժամանել էին դժոխք. Ով …?

ԼԷՈՆԱՐԴՈ [դաժան]: Ինձ.

ԶՈՔԱՆՉ: Ներեցեք ինձ, իհարկե, դա ձերն է անել, ինչպես Դուք եք ցանկանում.

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ [քաշվող]: Նա իջնում է ցորենի գնորդներ.

ԶՈՔԱՆՉ: Նա կարող է գնալ դժոխք. Ոչինչ. [նստում է աթոռին]

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ: YԱհա ձեր ջուր. Դա սառը?

ԼԷՈՆԱՐԴՈ: Այո.

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ: Կա նորություններ. Հորեղբորս տղան էլ ամուսնանալուց.

ԼԷՈՆԱՐԴՈ: Երբ?

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ: Հարսանյաց կլինի մեկ ամսից. Հուսով եմ, որ նրանք հրավիրում մեզ.

ԼԷՈՆԱՐԴՈ [լրջորեն]: Չգիտեմ.

ԶՈՔԱՆՉ: Ես լսում եմ, որ նրա մայրը, շատ գոհ ոչ դասաւորութեան պատճառով.

ԼԷՈՆԱՐԴՈ: Եվ, թերեւս … նա ճիշտ է. Նա մի աղջիկ, որը կարիք ունի մշտական նայում.

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ: Ես չեմ սիրում որ դուք ասում եք վատ խոսք լավ աղջկա.

ԶՈՔԱՆՉ [չարակամություն]: Ոչինչ. երբ նա ասում է, որ, քանի որ նա գիտի բոլորի մասին. Չեք հիշում, որ նա նրա հարսնացուն է երեք տարի?

ԼԷՈՆԱՐԴՈ: Բայց ես լքել է նրան. Ինչ? Դուք պատրաստվում լաց հիմա? Դադարեցնել այն. [Նա մոտ խլում է իր ձեռքերը իր դեմքը] Եկեք! մենք տեսնում տղային.

[ՆՐԱՆՔ ԴՈՒՐՍ ԳԱԼ. ՄԻ ԱՂՋԻԿ ԱՍՎԱԾ Է ՍԵՆՅԱԿՈՒՄ. ՆԱ ՈՒՐԱԽ.]

ԱՂՋՆԱԿ: Տատիկ.

ԶՈՔԱՆՉ: Ինչ?

ԱՂՋՆԱԿ: Երիտասարդը ժամանել է խանութ եւ գնել բոլոր լավագույն բաները, որ մենք ունեցել.

ԶՈՔԱՆՉ: Նա մենակ?

ԱՂՋՆԱԿ: Ոչ, նա իր մոր հետ. Լուրջ, բարձրահասակ, հպարտ.

ԶՈՔԱՆՉ: Նրանք գումար.

ԱՂՋՆԱԿ: Եվ նրանք գնել կիսազուգագուլպաներ … Աի!, Ինչ երկար կիսազուգագուլպաներ. Դուք կարող եք միայն երազել մոտ.

ԶՈՔԱՆՉ: Դուստր !

ԱՂՋՆԱԿ: Ամեն ինչ մետաքս!

ԶՈՔԱՆՉ: Հարուստ ընտանիքները ամուսնանում հարուստ ընտանիք.

[ԼԷՈՆԱՐԴՈ ԵՎ ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ ՎԵՐԱԴԱՌՆԱԼՈՒ]

ԱՂՋՆԱԿ: Ես եկել եմ պատմել ձեզ, թե ինչ են նրանք գնում.

ԼԷՈՆԱՐԴՈ [դաժան]: Մենք չենք մտածում!

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ: Թողնել նրան մենակ.

ԶՈՔԱՆՉ: Լէոնարդո-յան, դա կարեւոր չէ.

ԱՂՋՆԱԿ: Խնդրում եմ … ներել ինձ [ելք, լալիս]

ԶՈՔԱՆՉ: Ինչու եք դաժան բոլորին?

ԼԷՈՆԱՐԴՈ: Ես չեմ հարցնում, ձեր կարծիքը. [նա նստում]

ԶՈՔԱՆՉ: Ոչինչ. [նա նստում]

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ: Ինչ է պատահել ձեզ. Ինչ եք մտածում? Ասա ինձ, թե ինչ է կատարվում.

ԼԷՈՆԱՐԴՈ: Դադարեցնել խոսում այս մասին.

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ: Ոչ. Նայիր ինձ աչքով եւ ասա ինձ.

ԼԷՈՆԱՐԴՈ: Ինձ հանգիստ թողեք. [կանգնում է]

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ: Ուր ես գնում?

ԼԷՈՆԱՐԴՈ [դաժան]: Եղեք հանգիստ է.

ԶՈՔԱՆՉ: Մի արթնացրու երեխային!

[ՆԱ ԴՈՒՐՍ Է, ԵՒ ՎԵՐԱԴԱՌՆՈՒՄ ՀԵՏ ՏՂԱՅԻ ԳԻՐԿԸ]

ԶՈՔԱՆՉ:
Նրա ոտքերը են կարմիր արյունով,
եւ նրա մազերը սառեցված.
Եւ խորը ներսում իր աչքի
ընկած կոտրված արծաթե դաշույն.
ներքեւ նրանք գնացին գետի հետ եզրին.
Աի!, են նրանք իջան.
Եւ նրա արյունը վազում
ավելի արագ, քան հոսող ջուրը.

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ:
Գնալ քնել, իմ կարմիր մեխակ,
համար ձիու չի խմել ջուր.

ԶՈՔԱՆՉ:
Երազ, քնում, իմ փոքրիկ վարդ.
Ձին այժմ սկսում են լաց.

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ:
Օրօր, տղա, օրօր.

ԶՈՔԱՆՉ:
Հսկա ձին է,
որը չի ցանկանում,
որ ջուրը.
Աի!, ձյունը լի է ցավի
համար լուսաբացին ձիու.

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ:
Հեռացեք. Դադարեցնել այն.
Փակել պատուհանները.
Օգտագործեք մասնաճյուղեր երազանքների,
ու երազանքն մոտ ճյուղերի.

ԶՈՔԱՆՉ:
Երազանքը մեղմորեն …

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ:
Հսկա ձին է,
որը չի ցանկանում,
որ ջուրը.
Ջրից էլ ցավի,
ով կարող է ասել?

ԵՐԿՈՒ ԿԱՆԱՅՔ:
Երազ, քնում, իմ փոքրիկ վարդ.
Ձին այժմ սկսում են լաց.

[ՎԱՐԱԳՈՒՅՐՆԵՐԻ]