Tags

, , , , , ,

ACTO PRIMERO: 2
.
[HABITACIÓN PINTADA DE ROSA CON COBRES Y RAMOS DE FLORES POPULARES. EN EL CENTRO, UNA MESA CON MANTEL. ES LA MAÑANA. SUEGRA DE LEONARDO CON UN NIÑO EN BRAZOS. LO MECE. LA MUJER, EN LA OTRA ESQUINA, HACE PUNTO DE MEDIA]

SUEGRA:
Nana, niño, nana
del caballo grande
que no quiso el agua.
El agua era negra
dentro de las ramas.
Cuando llega el puente
se detiene y canta.
¿Quién dirá, mi niño,
lo que tiene el agua
con su larga cola
por su verde sala?

MUJER [bajo]:
Duérmete, clavel,
que el caballo no quiere beber.

SUEGRA:
Duérmete, rosal,
que el caballo se pone a llorar.
Las patas heridas,
las crines heladas,
dentro de los ojos
un puñal de plata.
Bajaban al río.
¡Ay, cómo bajaban!
La sangre corría
más fuerte que el agua.

MUJER:
Duérmete, clavel,
que el caballo no quiere beber.

SUEGRA:
Duérmete, rosal,
que el caballo se pone a llorar.

MUJER:
No quiso tocar
la orilla mojada,
su belfo caliente
con moscas de plata.
A los montes duros
solo relinchaba
con el río muerto
sobre la garganta.
¡Ay caballo grande
que no quiso el agua!
¡Ay dolor de nieve,
caballo del alba!

SUEGRA:
¡No vengas! Detente,
cierra la ventana
con rama de sueños
y sueño de ramas.

MUJER:
Mi niño se duerme.

SUEGRA:
Mi niño se calla.

MUJER:
Caballo, mi niño
tiene una almohada.

SUEGRA:
Su cuna de acero.

MUJER:
Su colcha de holanda.

SUEGRA:
Nana, niño, nana.

MUJER:
¡Ay caballo grande
que no quiso el agua!

SUEGRA:
¡No vengas, no entres!
Vete a la montaña.
Por los valles grises
donde está la jaca.

MUJER [mirando]:
Mi niño se duerme.

SUEGRA:
Mi niño descansa.

MUJER [bajito]:
Duérmete, clavel,
que el caballo no quiere beber.

MUJER [levantándose, y muy bajito]:
Duérmete, rosal.
que el caballo se pone a llorar.

[ENTRAN AL NIÑO. ENTRA LEONARDO]

LEONARDO: ¿Y el niño?

MUJER: Se durmió.

LEONARDO: Ayer no estuvo bien. Lloró por la noche.

MUJER [alegre]: Hoy está como una dalia. ¿Y tú? ¿Fuiste a casa del herrador?

LEONARDO: De allí vengo. ¿Querrás creer? Llevo más de dos meses poniendo herraduras nuevas al caballo y siempre se le caen. Por lo visto se las arranca con las piedras.

MUJER: ¿Y no será que lo usas mucho?

LEONARDO: No. Casi no lo utilizo.

MUJER: Ayer me dijeron las vecinas que te habían visto al límite de los llanos.

LEONARDO: ¿Quién lo dijo?

MUJER: Las mujeres que cogen las alcaparras. Por cierto que me sorprendió. ¿Eras tú?

LEONARDO: No. ¿Qué iba a hacer yo allí en aquel secano?

MUJER: Eso dije. Pero el caballo estaba reventando de sudor.

LEONARDO: ¿Lo viste tú?

MUJER: No. Mi madre.

LEONARDO: ¿Está con el niño?

MUJER: Sí. ¿Quieres un refresco de limón?

LEONARDO: Con el agua bien fría.

MUJER: ¡Cómo no viniste a comer!…

LEONARDO: Estuve con los medidores del trigo. Siempre entretienen.

MUJER [haciendo el refresco y muy tierna]: ¿Y lo pagan a buen precio?

LEONARDO: El justo.

MUJER: Me hace falta un vestido y al niño una gorra con lazos.

LEONARDO [levantándose]: Voy a verlo.

MUJER: Ten cuidado, que está dormido.

SUEGRA [saliendo]: Pero ¿quién da esas carreras al caballo? Está abajo, tendido, con los ojos desorbitados, como si llegara del fin del mundo.

LEONARDO [agrio]: Yo.

SUEGRA: Perdona; tuyo es.

MUJER [tímida]: Estuvo con los medidores del trigo.

SUEGRA: Por mí, que reviente. [se sienta]

MUJER: El refresco. ¿Está frío?

LEONARDO: Sí.

MUJER: ¿Sabes que piden a mi prima?

LEONARDO: ¿Cuándo?

MUJER: Mañana. La boda será dentro de un mes. Espero que vendrán a invitarnos.

LEONARDO [serio]: No sé.

SUEGRA: La madre de él creo que no estaba muy satisfecha con el casamiento.

LEONARDO: Y quizá tenga razón. Ella es de cuidado.

MUJER: No me gusta que penséis mal de una buena muchacha.

SUEGRA: Pero cuando dice eso es porque la conoce. ¿No ves que fue tres años novia suya? [con intención]

LEONARDO: Pero la dejé. [a su mujer] ¿Vas a llorar ahora? ¡Quita! [la aparta bruscamente las manos de la cara] Vamos a ver al niño. [entran abrazados]

[APARECE LA MUCHACHA, ALEGRE. ENTRA CORRIENDO]

MUCHACHA: Señora.

SUEGRA: ¿Qué pasa?

MUCHACHA: Llegó el novio a la tienda y ha comprado todo lo mejor que había.

SUEGRA: ¿Vino solo?

MUCHACHA: No, con su madre. Seria, alta. [la imita] Pero ¡qué lujo!

SUEGRA: Ellos tienen dinero.

MUCHACHA: ¡Y compraron unas medias caladas!… ¡Ay, qué medias! ¡El sueño de las mujeres en medias! Mire usted: una golondrina aquí [señala el tobillo], un barco aquí [señala la pantorrilla] y aquí una rosa. [señala el muslo]

SUEGRA: ¡Niña!

MUCHACHA: ¡Una rosa con las semillas y el tallo! ¡Ay! ¡Todo en seda!

SUEGRA: Se van a juntar dos buenos capitales.

[APARECEN LEONARDO Y SU MUJER]

MUCHACHA: Vengo a deciros lo que están comprando.

LEONARDO [fuerte]: No nos importa.

MUJER: Déjala.

SUEGRA: Leonardo, no es para tanto.

MUCHACHA: Usted dispense. [se va llorando]

SUEGRA: ¿Qué necesidad tienes de ponerte a mal con las gentes?

Leonardo: No le he preguntado su opinión. [se sienta]

SUEGRA: Está bien.

[PAUSA]

MUJER [a Leonardo]: ¿Qué te pasa? ¿Qué idea te bulle por dentro de cabeza? No me dejes así, sin saber nada…

Leonardo: Quita.

MUJER: No. Quiero que me mires y me lo digas.

Leonardo: Déjame. [se levanta]

MUJER: ¿Adónde vas, hijo?

LEONARDO [agrio]: ¿Te puedes callar?

SUEGRA [enérgica, a su hija]: ¡Cállate! ¡El niño! [entra y vuelve a salir con él en brazos]
Las patas heridas,
las crines heladas,
dentro de los ojos
un puñal de plata.
Bajaban al río.
La sangre corría
más fuerte que el agua.

MUJER [volviéndose lentamente y como soñando]
Duérmete, clavel,
que el caballo se pone a beber.

SUEGRA:
Duérmete, rosal,
que el caballo se pone a llorar.

MUJER:
Nana, niño, nana.

SUEGRA:
Ay, caballo grande,
que no quiso el agua!

MUJER [dramática]:
¡No vengas, no entres!
¡Vete a la montaña!
¡Ay dolor de nieve,
caballo del alba!

SUEGRA [Llorando]:
Mi niño se duerme…

MUJER [llorando y acercándose lentamente]:
Mi niño descansa…

SUEGRA:
Duérmete, clavel,
que el caballo no quiere beber.

MUJER [llorando y apoyándose sobre la mesa]:
Duérmete, rosal,
que el caballo se pone a llorar.

[TELÓN]
.
* * *
.
[MORNING. A ROSE-COLORED ROOM WITH WREATHS OF FLOWERS AND GLEAMING COPPER POTS AND PANS. IN THE CENTER, A TABLE WITH A TABLECLOTH. LEONARDO’S MOTHER-IN-LAW CRADLES A BOY IN HER ARMS, ROCKING. LEONARDO’S WIFE IS MENDING STOCKINGS]

MOTHER-IN-LAW:
Hush, baby, hush.
Dream of a great black stallion
that would not drink the water.
Wouldn’t drink the water.
The water was black
under the branches.
Under the branches
the water was black.
Under the bridge
it stopped and sang.
Who can say, my baby,
of the water’s pain?
Of the water’s pain
who can say?
As it draws its long tail
through deep green room …

WIFE [quietly singing]:
Go to sleep, my carnation,
for the horse will not want to drink deep.

MOTHER-IN-LAW:
Sleep, sleep my little rose,
for the horse now starts to weep.

WIFE:
The hooves are all red with blood,
and all its horsey hair frozen.
And deep within its eyes
rests a broken silver dagger.
Down they went to the river’s edge.
Ai!, how they went down!
And its blood ran faster
than the running water.

MOTHER-IN-LAW:
Sleep, sleep my little rose,
for the horse now starts to weep.

WIFE:
It will not touch
the river’s edge,
it will not, no it will not
though its mouth is hot
with silver flies.
O to the hard mountains
it can only whinny
with the dead river
stuck in its throat.
Ai!, the giant horse
that did not want the water!
Ai!, the pain of the snow,
for a horse made of the dawn!

MOTHER-IN-LAW:
Keep away now! Stop it,
and close the windows.
Use branches of dreams
and dream of branches.

WIFE:
Horse, my boy
has his own pillow.

MOTHER-IN-LAW:
Dream, softly dream.

WIFE:
Now my boy sleeps.

MOTHER-IN-LAW:
His cradle is made of steel.

WIFE:
His blanket is of fine Holland linen.

MOTHER-IN-LAW:
Hush, baby, hush.

WIFE:
Ai!, the giant horse
that did not want the water!

MOTHER-IN-LAW:
Keep away now! Do not enter!
Run to the mountains
down through the gray valleys
to your mare’s side.

WIFE [looking at sleeping BOY]:
Now my boy sleeps.

MOTHER-IN-LAW:
Now my baby is quiet.

WIFE [softly]:
Sleep, my carnation, of
the giant horse that
did not want the water.

MOTHER-IN-LAW [rising softly]:
Sleep, sleep my little rose,
for the horse now starts to weep.

[MOTHER-IN-LAW EXITS CARRYING THE BOY. PAUSE. LEONARDO ENTERS]

LEONARDO: Where’s the boy?

WIFE: He fell asleep.

LEONARDO: Yesterday he was not well. He cried all night.

WIFE [happily]: And today he is fresh like a dahlia. And you? Were you at the blacksmith today?

LEONARDO: I’ve just come from there. Can you believe it? For more than two months he has been putting new horseshoes on our horse and they are always falling off. As far as I can tell he keep tripping on the stones.

WIFE: Could it not be that you ride him a bit too much?

LEONARDO: No … what would I being doing out there, in that wasteland?

WIFE: Yesterday the Neighbors told me they had seen you out on the other side of the wastelands.

LEONARDO: Who told you that?

WIFE: The women who picks the capers. It certainly did surprise me … was it you?

LEONARDO: No … I say again, what would I being doing out there, in that wasteland?

WIFE: That is what I said. But they say the horse was burning with sweat.

LEONARDO: Did you see him?

WIFE: No. But Mother did.

LEONARDO: Is she with the boy?

WIFE: Yes. Do you want some lemonade?

LEONARDO: Only with icy water.

WIFE: Why did you not come home to eat …?

LEONARDO: I was busy with the wheat buyers. They always take their time.

WIFE [very tenderly as she makes the lemonade]: And did they give you a good price?

LEONARDO: It was … fair.

WIFE: I am hoping for a new dress and the boy needs a new cap with ribbons.

LEONARDO [rising]: I am going to go see him.

WIFE: Please, try not to wake him.

MOTHER-IN-LAW [entering]: Who is trying to kill our horse? He is worn down, worn out, lathered in sweat. Look at those crazy, pop-eyes. It looks as if someone has just arrived from the ends of the earth. Who …?

LEONARDO [bitterly]: Me.

MOTHER-IN-LAW: O! pardon me, of course, it is yours to do as you like.

WIFE [timidly]: He was down with the the wheat buyers.

MOTHER-IN-LAW: He can go down to hell, for all I care. [she pauses, sits]

WIFE: Your drink, is it cold enough?

LEONARDO: Yes.

WIFE: Have you heard? My cousin is getting engaged!

LEONARDO: When?

WIFE: Tomorrow. The wedding will be within a month. I hope that they will come to invite to us.

LEONARDO [seriously]: I do not know.

MOTHER-IN-LAW: I hear that his mother was not very happy with the arrangement.

LEONARDO: And … perhaps she is right. She is a girl that needs constant watching.

WIFE: I do not like that you think bad things about a good girl.

MOTHER-IN-LAW [with malice]: Bah! when he says that it is because he knows all about it. Don’t you remember that she was his fiancee three years?

LEONARDO: But I left her. [to WIFE] What? Are you going to cry now? Stop it! [He roughly pulls her hands from her face] Come! we are going to see the boy.

[THEY EXIT. A GIRL APPEARS IN THE DOORWAY. SHE RUNS IN CHEERFULLY]

GIRL: Señora.

MOTHER-IN-LAW: What is it?

GIRL: The young man arrived at the store and bought all the best things we had.

MOTHER-IN-LAW: Was he alone?

GIRL: No, he came with his mother. Serious, tall. [she strikes a pose to imitate her] But very proud!

MOTHER-IN-LAW: They have money.

GIRL: And they bought some open-work stockings! … Ai!, what stockings! The sort you can only dream about! Look: a swallow here [she indicates the ankle], and a boat here [she indicates the thigh] and a rose here. [she indicates her hip] …

MOTHER-IN-LAW: Child!

GIRL: A rose with seeds and stem! Ai! Everything in silk!

MOTHER-IN-LAW: Two rich families are being brought together.

[LEONARDO AND WIFE ENTER]

GIRL: I came to tell you what they are buying.

LEONARDO [harshly]: We don’t care.

WIFE: Leave her alone.

MOTHER-IN-LAW: Leonardo, it is not important.

GIRL: Please … excuse me [she exits, weeping]

MOTHER-IN-LAW: Why is it a necessity for you to act badly with everyone?

LEONARDO: I did not ask your opinion. [he sits]

MOTHER-IN-LAW: Very well. [she slowly sits down, pause]

WIFE [to LEONARDO]: What has happened to you? What ideas do you have going on the inside of your head? Do not leave me like this, without knowing what is going on …

LEONARDO: Stop this.

WIFE: No, I will not. Look me in the eye and me and tell me.

LEONARDO: Leave me alone. [he rises]

WIFE: Where are you going?

LEONARDO [bitterly]: Why won’t you shut up?

MOTHER-IN-LAW [grimly, to WIFE]: Shhhh! [LEONARDO exits] The baby!

[SHE EXITS AND RETURNS WITH BOY IN HER ARMS. THE WIFE REMAINS STANDING, IMMOVABLE]

MOTHER-IN-LAW:
The hooves are all red with blood,
and all its horsey hair frozen.
And deep within its eyes
rests a broken silver dagger.
Down they went to the river’s edge.
Ai!, how they went down!
And its blood ran faster
than the running water.

WIFE [turning slowly around as if dreaming]:
Go to sleep, my carnation,
for the horse will not want to drink deep.

MOTHER-IN-LAW:
Sleep, sleep my little rose,
for the horse now starts to weep.

WIFE:
Hush, baby, hush.

MOTHER-IN-LAW:
Sleep, my carnation, of
the giant horse that
did not want the water.

WIFE [dramatically]:
Keep away now! Do not enter!
Run to the mountains
Ai!, the pain of the snow,
for a horse made of the dawn!

MOTHER-IN-LAW [weeping]:
Now my boy sleeps …

WIFE [weeping, slowly moving near]:
Now my baby is quiet …
Sleep, my carnation, of
the giant horse that
did not want the water.

BOTH WOMEN [crying and leaning on the table]:

Sleep, sleep my little rose,
for the horse now starts to weep.

[CURTAIN]
.
* * *
.
[ԱՌԱՎՈՏ. ՎԱՐԴԱԳՈՒՅՆ ՍԵՆՅԱԿ. ԾԱՂԻԿՆԵՐ ԵՒ ՊՂՆՁԻ ՓՈՔՐ ԿԱԹՍԱՆԵՐ ԵՆ ԱՆՈՒՄ ՊԱՏԻՆ. ԿԵՆՏՐՈՆՈՒՄ Է ՍԵՆՅԱԿՈՒՄ, ԿԱ ՄԻ ՍԵՂԱՆ. ԼՕՐՐԱՆՆԵՐԻՑ ՈՐԴԻ ԶՈՔԱՆՉ ԳԻՐԿԸ. ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ ՈՒ ՁԵՒ]

ԶՈՔԱՆՉ:
Օրօր, տղա, օրօր,
երազանքը մեծ սեւ հովատակ,
որը չի խմել ջուր.
Նա չէր խմել ջուր.
Ջրի էր սեւ,
տակ մասնաճյուղերում.
Տակ մասնաճյուղերում,
որ ջուր էր սեւ.
Տակ կամրջի,
այն դադարեց,
այն երգում էին.
Ով կարող է ասել,
իմ երեխային,
որ ջրի ցավի?
Ջրից էլ ցավի,
ով կարող է ասել.
Այն այն քարշ է իր պոչը
են խորը կանաչ սենյակում …

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ [երգում հանգիստ]:
Գնալ քնել, իմ կարմիր մեխակ,
համար ձիու չի խմել ջուր.

ԶՈՔԱՆՉ:
Երազ, քնում, իմ փոքրիկ վարդ.
Ձին այժմ սկսում են լաց.
Նրա ոտքերը են կարմիր արյունով,
եւ նրա մազերը սառեցված.
Եւ խորը ներսում իր աչքի
ընկած կոտրված արծաթե դաշույն.
ներքեւ նրանք գնացին գետի հետ եզրին.
Աի!, են նրանք իջան.
Եւ նրա արյունը վազում
ավելի արագ, քան հոսող ջուրը.

ԶՈՔԱՆՉ:
Երազ, քնում, իմ փոքրիկ վարդ.
Ձին այժմ սկսում են լաց.

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ:
Այն չի դիպչել
գետի է եզրին.
Այն չի. Ոչ, դա չի.
Սակայն նրա բերանը
լեցուն է արծաթի ճանճեր.
Աի!, երեխային դաժանաբար լեռները,
այն կարող է միայն լաց լինել,
նաեւ մահացած գետի խրված իր կոկորդին.
Աի!, հսկա ձին է,
որը չի ցանկանում,
որ ջուրը.
Աի!, ձյունը լի է ցավի
համար լուսաբացին ձիու.

ԶՈՔԱՆՉ:
Հեռացեք. Դադարեցնել այն.
Փակել պատուհանները.
Օգտագործեք մասնաճյուղեր երազանքների,
ու երազանքն մոտ ճյուղերի.

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ:
Երազանքը մասին ձիու, որդիս.
Երազանքը վրա ձեր բարձի.

ԶՈՔԱՆՉ:
Երազանքը մեղմորեն.

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ:
Երազ հիմա իմ որդուն.

ԶՈՔԱՆՉ:
Նրա բնօրրանը է պատրաստված պողպատից.

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ:
Նրա վերմակ է նուրբ Հոլանդիայի սպիտակեղեն.

ԶՈՔԱՆՉ:
Օրօր, տղա, օրօր.

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ:
Աի!, հսկա ձին է,
որը չի ցանկանում,
որ ջուրը.

ԶՈՔԱՆՉ:
Հեռացեք. Դադարեցնել այն.
Առաջադրվել սարը,
եւ ներքեւ միջոցով գորշ հովիտներում.
Ձեր ձիու է վարման.

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ [դադար]:
Հիմա իմ տղայի որը քնած.

ԶՈՔԱՆՉ:
Հիմա իմ տղայի հանգիստ է.

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ [մեղմորեն]:
Գնալ քնել, իմ կարմիր մեխակ,
համար ձիու չի խմել ջուր.

ԶՈՔԱՆՉ [rising softly]:
Երազ, իմ փոքրիկ վարդ.
Ձին այժմ սկսում են լաց.

[ԶՈՔԱՆՉ ԴՈՒՐՍ, ՏԱՆՈՒՄ ՏՂԱՅԻՆ. ԴԱԴԱՐ. ԼԷՈՆԱՐԴՈ ՄՏՆՈՒՄ Է]

ԼԷՈՆԱՐԴՈ: Որտեղ է տղան?

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ: Քնած.

ԼԷՈՆԱՐԴՈ: Երեկ, նա հիվանդ է. Նա լաց.

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ [հաջողությամբ]: Եվ այսօր նա թարմ նման գեորգենի. Եվ դուք? Էիք այցելելով դարբին այսօր?

ԼԷՈՆԱՐԴՈ: Ես պարզապես եկել այնտեղից. Կարող եք համոզված են, որ? Ավելի քան երկու ամիս է օգտագործել նոր նալ, ու նրանք միշտ ընկնում է. Որքանով ես կարող եմ ասել, որ ձիու շարունակում արագոտն քարերի վրա.

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ: Դուք զբոսանք նրան շատ դժվար է?

ԼԷՈՆԱՐԴՈ: Ոչ. Որտեղ ես լողալ նրան այդ անապատում?

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ: YԵրեկ, մեր հարեւանը տեսաւ եք, ձիավարություն անապատում.

ԼԷՈՆԱՐԴՈ: Ինչ?

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ: Լուրը զարմացրել ինձ. Էր, որ դուք?

ԼԷՈՆԱՐԴՈ: Ասացի, ոչ. Որտեղ ես լողալ նրան այդ անապատում?

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ: Թերեւս. Նրանք ասացին, որ ձիու էր, քրտնած.

ԼԷՈՆԱՐԴՈ: Արդյոք դուք տեսնում նրան. ?

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ: Ոչ. Բայց իմ մայրը տեսաւ նրան.

ԼԷՈՆԱՐԴՈ: Որտեղ է նա.?

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ: Հետ տղայի. Ցանկանում եք լիմոնադ?

ԼԷՈՆԱՐԴՈ: Թիվ Սառը ջուր.

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ: Ինչու չի վերադառնում տուն ուտել?

ԼԷՈՆԱՐԴՈ: Ես զբաղված են ցորենի գնորդներ. Նրանք միշտ էլ դանդաղ.

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ [բարյացակամորեն]: Իսկ նրանք ձեզ մի լավ գին?

ԼԷՈՆԱՐԴՈ: Դա … արդար.

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ: Ես ուզում եմ մի նոր զգեստը. Տղան կարիք ունի նոր գլխարկը.

ԼԷՈՆԱՐԴՈ [մեծացող]: Ես ուզում եմ տեսնել նրան.

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ: Բայց նա քնում.

ԶՈՔԱՆՉ [մտնելով]: Ով փորձում է սպանել մեր ձիու? Նա մաշված են, մաշված, lathered են քրտինք. Նայիր այդ խենթ աչքերով. Այն նայում, քանի որ եթե այն նոր է ժամանել էին դժոխք. Ով …?

ԼԷՈՆԱՐԴՈ [դաժան]: Ինձ.

ԶՈՔԱՆՉ: Ներեցեք ինձ, իհարկե, դա ձերն է անել, ինչպես Դուք եք ցանկանում.

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ [քաշվող]: Նա իջնում է ցորենի գնորդներ.

ԶՈՔԱՆՉ: Նա կարող է գնալ դժոխք. Ոչինչ. [նստում է աթոռին]

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ: YԱհա ձեր ջուր. Դա սառը?

ԼԷՈՆԱՐԴՈ: Այո.

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ: Կա նորություններ. Հորեղբորս տղան էլ ամուսնանալուց.

ԼԷՈՆԱՐԴՈ: Երբ?

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ: Հարսանյաց կլինի մեկ ամսից. Հուսով եմ, որ նրանք հրավիրում մեզ.

ԼԷՈՆԱՐԴՈ [լրջորեն]: Չգիտեմ.

ԶՈՔԱՆՉ: Ես լսում եմ, որ նրա մայրը, շատ գոհ ոչ դասաւորութեան պատճառով.

ԼԷՈՆԱՐԴՈ: Եվ, թերեւս … նա ճիշտ է. Նա մի աղջիկ, որը կարիք ունի մշտական նայում.

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ: Ես չեմ սիրում որ դուք ասում եք վատ խոսք լավ աղջկա.

ԶՈՔԱՆՉ [չարակամություն]: Ոչինչ. երբ նա ասում է, որ, քանի որ նա գիտի բոլորի մասին. Չեք հիշում, որ նա նրա հարսնացուն է երեք տարի?

ԼԷՈՆԱՐԴՈ: Բայց ես լքել է նրան. Ինչ? Դուք պատրաստվում լաց հիմա? Դադարեցնել այն. [Նա մոտ խլում է իր ձեռքերը իր դեմքը] Եկեք! մենք տեսնում տղային.

[ՆՐԱՆՔ ԴՈՒՐՍ ԳԱԼ. ՄԻ ԱՂՋԻԿ ԱՍՎԱԾ Է ՍԵՆՅԱԿՈՒՄ. ՆԱ ՈՒՐԱԽ.]

ԱՂՋՆԱԿ: Տատիկ.

ԶՈՔԱՆՉ: Ինչ?

ԱՂՋՆԱԿ: Երիտասարդը ժամանել է խանութ եւ գնել բոլոր լավագույն բաները, որ մենք ունեցել.

ԶՈՔԱՆՉ: Նա մենակ?

ԱՂՋՆԱԿ: Ոչ, նա իր մոր հետ. Լուրջ, բարձրահասակ, հպարտ.

ԶՈՔԱՆՉ: Նրանք գումար.

ԱՂՋՆԱԿ: Եվ նրանք գնել կիսազուգագուլպաներ … Աի!, Ինչ երկար կիսազուգագուլպաներ. Դուք կարող եք միայն երազել մոտ.

ԶՈՔԱՆՉ: Դուստր !

ԱՂՋՆԱԿ: Ամեն ինչ մետաքս!

ԶՈՔԱՆՉ: Հարուստ ընտանիքները ամուսնանում հարուստ ընտանիք.

[ԼԷՈՆԱՐԴՈ ԵՎ ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ ՎԵՐԱԴԱՌՆԱԼՈՒ]

ԱՂՋՆԱԿ: Ես եկել եմ պատմել ձեզ, թե ինչ են նրանք գնում.

ԼԷՈՆԱՐԴՈ [դաժան]: Մենք չենք մտածում!

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ: Թողնել նրան մենակ.

ԶՈՔԱՆՉ: Լէոնարդո-յան, դա կարեւոր չէ.

ԱՂՋՆԱԿ: Խնդրում եմ … ներել ինձ [ելք, լալիս]

ԶՈՔԱՆՉ: Ինչու եք դաժան բոլորին?

ԼԷՈՆԱՐԴՈ: Ես չեմ հարցնում, ձեր կարծիքը. [նա նստում]

ԶՈՔԱՆՉ: Ոչինչ. [նա նստում]

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ: Ինչ է պատահել ձեզ. Ինչ եք մտածում? Ասա ինձ, թե ինչ է կատարվում.

ԼԷՈՆԱՐԴՈ: Դադարեցնել խոսում այս մասին.

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ: Ոչ. Նայիր ինձ աչքով եւ ասա ինձ.

ԼԷՈՆԱՐԴՈ: Ինձ հանգիստ թողեք. [կանգնում է]

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ: Ուր ես գնում?

ԼԷՈՆԱՐԴՈ [դաժան]: Եղեք հանգիստ է.

ԶՈՔԱՆՉ: Մի արթնացրու երեխային!

[ՆԱ ԴՈՒՐՍ Է, ԵՒ ՎԵՐԱԴԱՌՆՈՒՄ ՀԵՏ ՏՂԱՅԻ ԳԻՐԿԸ]

ԶՈՔԱՆՉ:
Նրա ոտքերը են կարմիր արյունով,
եւ նրա մազերը սառեցված.
Եւ խորը ներսում իր աչքի
ընկած կոտրված արծաթե դաշույն.
ներքեւ նրանք գնացին գետի հետ եզրին.
Աի!, են նրանք իջան.
Եւ նրա արյունը վազում
ավելի արագ, քան հոսող ջուրը.

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ:
Գնալ քնել, իմ կարմիր մեխակ,
համար ձիու չի խմել ջուր.

ԶՈՔԱՆՉ:
Երազ, քնում, իմ փոքրիկ վարդ.
Ձին այժմ սկսում են լաց.

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ:
Օրօր, տղա, օրօր.

ԶՈՔԱՆՉ:
Հսկա ձին է,
որը չի ցանկանում,
որ ջուրը.
Աի!, ձյունը լի է ցավի
համար լուսաբացին ձիու.

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ:
Հեռացեք. Դադարեցնել այն.
Փակել պատուհանները.
Օգտագործեք մասնաճյուղեր երազանքների,
ու երազանքն մոտ ճյուղերի.

ԶՈՔԱՆՉ:
Երազանքը մեղմորեն …

ԿԻՆ ԱՄՈՒՍԻՆ:
Հսկա ձին է,
որը չի ցանկանում,
որ ջուրը.
Ջրից էլ ցավի,
ով կարող է ասել?

ԵՐԿՈՒ ԿԱՆԱՅՔ:
Երազ, քնում, իմ փոքրիկ վարդ.
Ձին այժմ սկսում են լաց.

[ՎԱՐԱԳՈՒՅՐՆԵՐԻ]