Արարատ Լեռ

.

«ընկերներ բաժանվում են ընդմիշտ — անզուսպ սագը մոլորված ամպերի մէջ» — Բաշօ

.

Բոլոր սովորածս բառերը կարող էին տեղ տալ մի

ափի մէջ ու նրանց բոլորի իմաստն էր տուն վերադառնալ: Առավոտ

ու ես հագվում էի այս խորը արեվի երկրում

եւ խորը սարերի: Հագվում կէս չհարբած, քայլում

դէպե Փոլիթեքնիք սովորելու նոր բառեր:

Միշտ բառեր: Միշտ այդ ընդարձակ կապոյտ սարը

դիտում. կանչում իր զավակները: Այնքան աբզուրդ

որքան կէտաձկի կանչը: Բայց ավելի մեծ քան

այդ, այնքան մի մեծ ձայն որ արտասանվում էր համր

լռութեան մեջ, ոսկոռի եւ ճանկի լեզվով, այբուբենի

գաղտնի տնքալով: Կարծես ասելով «եկեք տուն, զավակներս, եկեք»

Ոչ: Ես ոչ մէկի զավակը չեմ եւ ոչ մէկը

գնում է տուն: Ոչ: Ոչ այս զավակը: Ոչ իրականում:’

.

.

Mt. Ararat

“friends part forever — wild geese lost in cloud” — Basho

.

All the words I learned could be held in one

hand and they all meant going home. Morning

and I would dress in this land of deep sun

and deep mountains. Dress half sober, walking

to the Polytechnic to learn new words.

Always words. Always that long blue mountain

watching, calling her children. As absurd

as a whale’s call. But so much bigger than

that, a call so big that it spoke in dumb

silence, tongue of bone and claw, alphabet’s

secret groan. As if to say, “come to me,

child.” As if to say,“come home, my child, come.”

No. I’m no one’s child and no one gets

to go home. No. Not this child. Not really.