POR LAS RAMAS DEL LAUREL
by Federico Garcia Lorca
(Ֆեդերիկո Գարսիա Լորկա)
.
Por las ramas del laurel
van dos palomas oscuras.
La una era el sol,
la otra era la luna.
“Vecinita,” les dije,
“¿dónde está mi sepultura?”
“En mi cola,” dijo el sol.
“En mi garganta,” dijo la luna.
Y yo que estaba caminando
con la tierra a la cintura
vi dos águilas de mármol
y una muchacha desnuda.
La una era la otra
y la muchacha era ninguna.
“Aguilita,” les dije,
“¿dónde está mi sepultura?”
“En mi cola,” dijo el sol.
“En mi garganta”, dijo la luna.
Por las ramas del cerezo
vi dos palomas desnudas.
La una era la otra
y las dos eran ninguna.
Por las ramas del laurel
van dos palomas oscuras.
.
Through the branches of a laurel
I saw two dark doves.
One was the sun,
the other was the moon.
“Little neighbors,” I asked,
“where is my grave?”
“In my tail,” said the sun.
“In my throat,” said the moon.
And I who was walking
with the earth up to my hips
saw two pale eagles
and a naked girl.
One was the other
and the girl was neither.
“Little eagles,” I asked,
“where is my grave?”
“In my tail,” said the sun.
“In my throat,” said the moon.
Through the branches of a cherry
I saw two naked doves.
One was the other
and both were neither.
.
Միջոցով ճյուղերում դափնեպսակ.
Ես տեսա երկու մութ աղավնիներ.
Մի էր արեւը,
մյուսը, լուսինը.
“Փոքրիկ հարեւանների« Ես հարցրեցի,
«Ուր է իմ գերեզմանն?»
«Իմ պոչը», – ասել է արեւը.
«Իմ կոկորդին», – ասել է լուսնի.
Եվ ես, ով քայլում էր ինչպես երկրի մինչեւ իմ իրան հող,
ես տեսա երկու գունատ արծիվներ
եւ մի մերկ աղջիկ.
Դրանցից մեկը եղել մյուսը,
եւ աղջիկ էր եւ ոչ մեկը.
“Փոքրիկ արծիվներ« Ես հարցրեցի,
«Ուր է իմ գերեզմանն?»
«Իմ պոչը», – ասել է արեւը.
«Իմ կոկորդին», – ասել է լուսնի.
Միջոցով ճյուղերում բալ.
Ես տեսա երկու մերկ աղավնիներ.
Դրանցից մեկը եղել մյուսը,
եվ երկուսն էլ եղել են ոչինչ.